önce çizememeye, sonra da yazamamaya başladım.
sebebinden bihaberim.
beslendiğim bir yer mi yok diye düşünürken, aldatılıp can acısından gebermeme bile sevindim ki belki beslenecek bir şeyim olmuştur artık diye.
sevdiğim insanlardan kaçtım.
sevdiğim insanlara yapıştım.
türlü çeşit hareketlerle içimdekileri dürtmeye çabaladım.
ayrı bir çılgınlık derecesi.
son olarak, 2 hafta boyunca yerimde durmadım. her şeyi yaptım.
her şeyi.
aynaya baktıkça kendimden tiksindim.
5 dakika sonra baktığımda çok sevdim.
ve sadece bir defa, ağladım.
şu filmde. nefes alamaz hale gelene kadar ağladım.
kendi adıma en etkileyici olan sahneyi paylaşacaktım, yapmıyorum, hatta olabildiğince belirsiz bir fragman seçiyorum. hani merak eder de izlersin filan, sürprizi kaçmasın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder