böyle

kesinlikle sabahlayacağımdan emin olduğum an şu andır:

itunes'da hızla scroll down yaparak bütün gördüğüm beatles olsun bat for lashes olsun.. -neyse sayacaktım bi an için hepsini, inanmıştım bunu yapabileceğime- bütün güzel güzel şeylere küfrediyorum, ne doldurmuşum be bilgisayarı bu ne ya şöyle ucuz ucuz bişeyler yok mu ne dinlesem diye atarlanıyorum. ilk bulduğum kopkop şarkı 876 kere tekrarlanmaya mahkum oluyor, ben sürekli aynı şeyi dinlediğimi fark edip sıkılıp da yepyeni bir ucuzluk bulana dek. o zaman da bir öncekinin tadını asla alamıyorum. hani elimden gelse yıllarca o şarkıyı dinleyeceğim, o şarkıdan 15-20 tane olsun istiyorum o an. bu, her sabahlamada başka bir şarkı oluyor tabi.

bir de muhtemelen saat 4 sularında saint antuan'ın karşısındaki starbaksta kahve içesim gelecek, en zor an o an. çünkü bir süre için gerçekten bunu yapabileceğime inanacağım, biliyorum.

beni eskisi gibi deli sanıyorlar bebişim

kurabiye yiyerek intihar ediyorum.
2 demlik çay içtim.
kek yedim.
sigara içmekten bıktığım bi noktaya geldim.
iğrenç şarkılar dinlemeye başladım.
dudağımdan asla çıkmayan uhu por partikülleri var.
1-2 saat kadar önce sutyenimin içinden strafor parçası çıktı.
bacağımı dün maket bıçağı ile kestim.
4 gündür aynı taytı giyiyorum.
2 gündür yıkanmadım.
artık baya baya çirkinim ve midem bulanıyor.
yaptığım maket bence bir ömür boyu bitmeyecek.
ama ben en çok, yarın rölöve dersine gireceğime üzülüyorum. bütün enerjimi söküp alacak bitmeyen slaytlarıyla, yıllarca ara vermeyişiyle... uyuyasım gelecek, şu zor zanaat yarattığım muhteşem enerji akışı ve uykusuzluğa alışmışlık mum gibi eriyecek. eyvaaahhaaaahh yaapmaaa çok yıkıldııımmm

ben mesleğimi çok seviyorum, peki ya sen?

bi masaüstü vakası var

'projeye bişey yapcam' dediğim an itibariyle durup durup sigara yakmaya başlıyorum. çok dertli bi durum bence bu. ama her dönem şu fotoğraftan bi tane çekip şuraya koymasam da olmuyo galiba. bi yandan da robi vilyıms söylöör: no regrets they don't work.

dünya mimarlar günü kutlu olsun lan.

mimarlığın temelleri - 1

Uyanık geçen 38 saatte yapılacak en iyi şeyler nelerdir?

•           Browni yemek.
•           Pringles ve eticin’i yan yana görünce “ay kötü anısı var” deyip biraz başkalarının hakkı olan browniyi de yemek: duygu sömürüsü sanatı. (sinsiyim!)
•          Sigara içmek.
•          Mentollü sigara içmek.
•           Sevilen bir erkek cinsi arkadaşa “böhü desem anlar mısın derdimi” diye mesaj atmak (arıyor sonra, eğlenceli)
•           Beraber proje yaptığın arkadaşlarına atarlanmak (dinç tutuyor, ayakta tutuyor)
•           Tatlı hayat izlemek (sabah 7 civarı veriyorlar tv8de)
•           Elmalı votka koklamak. (ama sadece koklıcan bak, abartma. Yüzsüz müsün.)
•           Sızan arkadaşının ağzının 5 metre açık olduğunu gördüğün halde gülecek ya da dalga geçecek enerjinin bile olmadığını fark edip yarı açık gözlerle mouse’a tıklamaya devam etmek.
•           “olum bu paftaya fotoğraf yakışmıyo, yoksa başka sorunu yok” demek
•           “sabah 8.30da scanletmeye gitcez ya bunları, bi o kaldı yoksa bitti benimki” demek
•           “şimdi kaç pafta oldu” demek ve “hiç, hepsi yarım” cevabını almak
•           İki kişilik dana kadar yatağı gördüğün anda uykunun ani bir ön sevişme haliyle sana yapışması fakat elinin tersiyle itip mouse’a tıklamaya devam etmek.
•           “Ben bi sigara içmezsem şimdi bişey yapamıcam” cümlesini ne kadar sık tekrarladığını fark etmek.
•           “Jay Leno late night show sözde, saate bak, birazdan seda sayan başlayacak – bazı şeyler için ne kadar geç kaldığımızı sen düşün.” cümlesini arkadaşından duymak, gidip hemen başka bi arkadaşına satmak.
•           Okula gitmeden bir küçük duş alabileceğine öylesine naif, öylesine saf bir şekilde -okula gitmen gereken saate yarım saat kadar bir süre kalana dek- inanmak.
•           “Ben 1 saat uyucam” deyip koltuğa oturmak, oturduğun anda arkadaşının “FOTOŞOP KAPANDI HER ŞEY GİTTİ” diye çığlık atması, uyanmak, yavaşlayan fotoşop ile 30 dakika kadar adrenalin fırtınası yaşamak, nihayetinde paniğin yersiz olduğunu anlamak ve “en azından yarım saat uyucam” diyip gözlerini kapatmak, tam daldığın anda telefonun çalması ve uyanmak. Nihayetinde uykudan yana şansına küsmen gerektiğini kabul edip sandalyeye geri dönmek ve mouse’a tıklamaya devam etmek.
•           Ozalitçideki muazzam sırayı öngörmek ama bu konuda hiç ekstra bir çaba göstermemek (misal; kesinlikle erken gitmemek, hep diğerleriyle aynı saatte gitmek. Hatta ne aynı saati, 5-10dk geç gitmek ve sıraya kalmak)
•           Jüri sırası gelene kadar grup arkadaşlarınla kan davalı gibi olmak. (hırs için şart efendim, valla bak)

Uyanık geçen 38 saatten sonra yapılacak en iyi şeyler nelerdir?

•           Jüriye kadar arkadaşlarının burun kıvırdığı, bin türlü laf ettiği paftanın jüride tek beğenilen pafta olması ve mütemadiyen çalışmıyor muamelesi gördükten sonra en çok senin konuşup 1 değil 2 değil 3 değil 4 değil 5 jüri üyesini de kendine hayran bırakman. (Bu hep olmaz, bu en bi güzeli.)
•            “Yemek mi yesek yahu” deyip civardaki tercihen barzo bir mekanda kumpir yemek ve o son karbonhidrat darbesiyle iyiden iyiye sarhoş olmak.
•           Göçebe hayatını sona erdirmek ve evine gelmek.
•           Evine gelirken yolda sızmak.
•           Bütün gün boyunca “eve gittiğim gibi uyucam“ deyip, eve gelince uzun bir duş alıp “bi internet dünyasında olan bitene göz gezdireyim ayol” demek
•           Oturup aptal salak, alakalı alakasız, karman çorman maddeler yazmak. Çayının sonunu içmek. Sigaranı söndürmek.
•           Cuma günü gireceğin vizenin tüm hayatın içinde ne kadar minik bir şey olduğunu düşünüp çalışmayı son geceye bırakmaya net bir şekilde karar vermek.
•           UYUMAK.  (Ve uyumak için nereden baksan 14 saatinin olması. )

sonuç: jüri süper geçti ama çok uykum var be blog. nassın eyisin demeye geldimdi.gidiyorum. 

bir sonraki bölümün konusu:

geçen sene hoş kategorisinde olduğundan dolayı dikkatimi çeken bir erkeğin, bu yıl baba göbeği yapmasının ardından bana karşı bir ilgi beslemeye, büyütmeye başlamasına ve beni gözaltına almasına dair iticilikler.