?

ama ben kürk mantolu madonna'nın filmini çekeceğinizi öğrenmeseydim iyi olurdu.
benden çalınmış ve kirlenmiş gibi hissettim ve şu an sebepsizce ortaya trip atıyorum.
her kitap olurdu da, ne bileyim, bu olmasaydı işte.
kafamda, içimde öyle naif bir yerde ki bu kitap.
dokunulması gerçekten rahatsız ediyor.
şimdi kitaba elini sürmeye tenezzül etmeyen insanlar konuşacak. yorum yapacak.
istemiyorum işte.
kirlenmesin o.
15 yaşında ilk okuduğum zamandan beri kafamda canlanan ne ise, o kalsın.
ne bileyim.
veronika'nın everything in its right place dinleyip ölmek istemesiyle,
veya yeşil saçlı bir behlül ile,
veya holdinglerde takılan mimar bir necla ile bir değil ki.

olmaz.

-

bir akşam eve dönerken mahallenin bakkalına uğramış, öteberi almıştım. tam kapıdan çıkacağım sırada, karşı evin bir odasında kira ile oturan bekarın radyosu weber’in oberon operası uvertürünü çalmaya başladı. az daha elimdeki paketleri yere düşürecektim. maria ile beraber gittiğimiz birkaç operadan biri de buydu ve onun weber’e hususi bir muhabbeti olduğunu biliyordum; yolda hep onun uvertürünü ıslıkla çalardı. kendisinden daha dün ayrılmış gibi taze bir hasret duydum. kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. bunun sebebi herhalde “bu öyle olmayabilirdi!” düşüncesi yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.