and this is wednesday.

bazen, ertesi gün bugünün aynısını baştan yaşayacağıma dair çok net bir inançla günün sonlarına kadar tıpış tıpış geliyorum. otomatik pilota geçiyorum muhtemelen. nasılsa yorgunluktan ölücem, alıştım, ok fine diyorum. sonra ertesi günümün bomboş olduğunu idrak edip dünyanın en mutlu insanı oluyorum. şu an, o anlardan biri. ve ciddi ciddi çok mutluyum. çok iyi. çok. adeta yarın hiç çalışmadığım bir biyoloji sınavı varmış ve bir anda kar tatili haberi gelmiş gibi. bilmem anlatabildim mi.