aylar yillar sonra bugun o kadar kirginim ki. hayattan yegane istegim, su anda yanimda bana sarilacak birinin olmasi. benimle uyumasi. yorgunluktan olsem de uyuyamiyorum ben artik. sarilsa iste birisi, bir anda her seyden korusa mesela. hemen uyusam. sadece bu. baska bir istegim yok.
belki de ertesi gun iz birakmadan ortadan kaybolan hislerimden biri, bilmiyorum. su an sahiden yok gibiyim. varligi hicbir seyi degistirmeyen sayisiz insandan biriyim. kimse icin ozel olmayan. insani duygulari aylardan birinde bir gece ugrayip giden rastgele bir kizim. anlamsiz. benimle alakasiz.
gune basladigimda hickimse icin hicbir sey olmamak yine rahatlatacak mi, yoksa yine belli bir zaman dilimi boyunca bunun aslinda son derece boktan bi durum oldugunu kabullenecek miyim, merak etmek istemiyorum.
eninde sonunda ne olup bitiyor ve ne parcalaniyorsa aslinda insan hepsini kendi elleriyle yapiyor. kendisi dahil kimsenin ruhu bile duymadan.
3 yorum:
teoman şarkısında dediği gibi,
soyunmana gerek yok uyuyana kadar kal yeter
bu yorumu defalarca yazdım, defalarca da gitmedi. bu son deneyişim=)
"eninde sonunda ne olup bitiyor ve ne parcalaniyorsa aslinda insan hepsini kendi elleriyle yapiyor. kendisi dahil kimsenin ruhu bile duymadan."
bu bence çok çok güzel bir cümle. bir kitap yazsaydım ya ilk, ya son cümlesi olmasını isteyebilirdim, o kadar güzel.
şu an yazarla, yazardan heyecanlı konuşan duygusal okuyucuyum=)
bu yoruma ne kadar sevdiğimi tahmin etmene imkan yok bence :)
Yorum Gönder