Mektup

Sevgili Bayram,

Seninle kapanmamış bir hesabımız, bitmemiş bir işimiz var. Ben artık harçlık verilen bir çocuk değilmişim, yetişkin olup çıkmışım ve havadan para gelmiyor. Her şey bir bayramda olup bitmiş de fark etmemişim. Birkaç bayramdır neden sadece babam para veriyor diyordum bende. Meğer büyümüşüm de ondanmış. Yazıklar olsun sana zaman, önce bir haber verseydin de para falan biriktirseydim bari. Nereden bileyim ki ertesi bayrama yetişkin olacağımı. Ya da bir geçiş bayramı filan olsaydı en azından. Ayıp!

Şeker bile vermiyorlar bana. Bayram ziyaretine gittiğim teyzeler midemin kapasitesini aşan yemekler bile ikram etmiyorlar eskisi gibi. "Açsan mutfaktan börek al" diyorlar.

Bilseydim tatile giderdim, ben sizin yemekleriniz ve şekerleriniz boşa gitmesin diye gitmemiştim. Çok kalbimi kırdın Bayram, çok. Elimi öpmeye çalışan veletler, size de bir çift lafım var ayrıca: "Yok artık!?!". Param yok deyince gidiyorlar neyse ki. Ama o zaman da şeker istiyorlar. Şekerim bile yok benim. Ben büyümedim, hiçkimse böyle iftiralar atmasın şimdi.

Beni telefonda bile terk etsen daha iyiydi Bayram. Bari haber vermiş olurdun. Hiçbir zaman eskisi gibi olamayacağız. Artık sen gelince ben şehirden uzaklaşacağım. Şansını kaybettin, çok iyi bir takım olabilirdik. Ben çok iyi bir yatırımdım.

Üstelik rüyamda statik hocamı gördüm. Şu üç günün Bayram fonksiyonunu geçtim de tatil fonksiyonunu kullanabilseydim hiç değilse. Çiçek, böcek yahut kuş görseydim rüyamda. Şimdi ders kaçırmışım gibi bir suçluluk duygusu var içimde. Benim yerimde Serdar Ortaç olsa "Hayat, beni neden yoruyosuuğn" derdi ve kimsecikler Türkçe konuştuğunu bile anlamazdı.

Ben alışverişe gidiyorum Bayram, biliyorum ki benim yerimi dolduracak birilerini bulmuşsundur. Kendine iyi bak. Benim için Bayram bitmiştir, daha olsa daha da gelmem!