atar

aslında pms mi emin değilim ama bugün birilerini öldürmediğim için mutluyum şu noktada. zira atar yumağı gibi, şey gibiydim. herkese bağırmaktan sesim kısıldı hatta. proje sınıfındaki prize bile bağırdığımı hayal meyal hatırlıyorum. öte yandan film izleyip ağlayan bir tarafım da yok değil. fakat en büyük sorunum bir haftadır sevgilimi görmemenin sonucu olarak kendimi her türlü çikolata ihtiva eden yiyecekle son derece samimi oluşum. sıcak çikolatalar, normal çikolatalar, kekler, tartlar ve türevleri ile haşır neşir, altlı üstlü, tıkış tepiş, senli benli, saçma sapan oldum. kimse de buna dur demiyor. ona da sinirlendim şimdi bak. bir de sigara içemiyorum. 3 gün içerisinde 5 farklı sigara aldım ve hiçbirini sevemedim. elimde bir sürü salak paket var şimdi. içtiğim sigaraları da bitiremiyorum zaten. pms desen de değil gibi, daha 1 hafta filan var o meseleye girmeme. o kadar sinirliyim ki, o kadar olur. okulda adım başı gördüğüm türlü çeşit kardanadamlara da sinirliyim. kar yağmadığı halde bi metre ötemdeki ağaçtan anlık bir rüzgarla üzerime savrulan karlara da sinirliyim. bu olay üzerine bana gülen adını unuttuğum kıza da sinirliyim. 74 yaşındaki proje hocamın ray charles, pink floyd ve daha bir sürü canlı performansı izlemiş olmasına, masaüstümdeki beatles fotoğrafına "işte böyle geldiler o gün konsere" gibi bir yorum yapmasına, akvaryumun uzaktan görünüşünü jedi kılıcına benzetmesine de şaşkın ve sinirliyim. büyüleyici bi yandan tabi. sana bile sinirliyim blog. çirkinsin. ben de çirkinim. herkes çok çirkin. evet. ergenliğe girmiş kadar oldum. daha da yazmam. sıktın beni. belki de yazarım. keyfim bilir. keyfimin kahyasısın blog. deal with it. öfkemi senden çıkarmıym şimdi.