2010 baharından beri kullanmadığım eskiz defterimin içinde bir mektup buldum. paylaşmazsam olmaz. gerçekten neler yaşadığımı kimseler bilmiyor, neyin kafası bu arkadaş.
___________________________________________________________________________
sevgili projem,
senden uzun zamandır haber alamıyorum. her hafta buluşacağız diye beklerken hayal kırıklığına uğruyorum. ben burada umutsuz ve bağımlı bir halde senin yolunu gözlerken, sen kimbilir nerelerdesin...
mütemadiyen arazideyim. çaresizlik diyebilirsin, ama sen gelmeden hayatıma devam edemem, biliyorsun. sana ulaşabilmek için, seni anlayabilmek için seni üç boyutlu görmem lazım. arazideki yerini belirlemeye çalışıyorum, ondan bile emin olamıyorum.
senin için rengarenk, türlü çeşit kalemler aldım. geçen mevsim aldığım eskizler hala duruyor. sen yoksun...
seni çözemiyorum. listeler çıkardım, seni resmetmeye çalıştım. ama seni hiç anlayamadım be projem.
zaman aleyhimize işliyor. artık gelmezsen, senin yerini asla tutmayacak formlara gideceğim. sıradan formlarda, sıradan fonksiyonlar çözeceğim. bana bunu yapma. seni gerçekten çok sevmiştim. projem, nerdesin, aşkım, sevgilim bana geri dön. projem, nerdesin.
proje hocası çikolata şeklindeki kalem kutum yüzünden bana adeta bir şiddet curcunasıyla bağırdı. canı çikolata çekiyormuş, seksi kadınlar geliyormuş aklına. böyle bir şeyler anlattı. ama ben bunu şu şekilde duydum: "içimde ateş var atalay, üzüyorsunuz beni..."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder