bütün bölüm arkadaşlarım kendilerini mimarcık/küçük mimar olarak adlandırırken ben, çalışma fonksiyonumu aldırmış gibiyim. işim gücüm aylaklık. hem de sabahlara kadar. geçen gün "benim sonum iyi değil" dedim, masadaki herkes 10 saat güldü bana. bu alanda bişeyler yapsam ya, konsomatris mi olsam nedir? ben de bilemedim. form follows function deyince artık aklıma tivitır falan geliyo. o derece koptum işimden gücümden. işimde gücümde değilim. gayet de başka yerlerdeyim.
dün de saatin kaç olduğunu hiçbir şekilde idrak edemedim zaten. sabah 7buçuk hala oturuyorum da hava neden karanlık diye dertlenmekteyken, öğrendim ki saat 5 filanmış. ( http://saatkac.com/ )
anneme ben mezun olunca mimarlık yapmıcam dedim, çok hüzünlendi. napcaksın dedi. ne bileyim bulurum bişey dedim.
geçen gün barış, o an kalkıp paris'e kaçmayı önerdi. bi daha hiç arkamıza bakmayalım hadi madonna da cebinde 10 dolarla new york'a kaçmış dedi. bi an ciddi ciddi düşündüm bunu. ne kadar param var ki filan diye hesaplamaya çalıştım. sonra dedim ki e vize nolcak. keşke kaçsaydık. barış'ın birikmiş parasını yer yer dururduk. en azından 1 hafta falan yerdik. sonra da artık ne bileyim bulurduk bişey be blog.
ne bileyim ben, gitmek lazım, sıkıntı var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder