okidoki

tamam
depresyonda değilim artık
baya baya normale döndüm
fakat bugün birisi eski halime dönmemden şikayet etti
anlayamadım
belki de eski haline dönmemelisin, yeni bişeyler yapmalısın dedi
ama ben içimden geleni yapıyorum dedim
bu telefon konuşmasının nihayetinde
yollar ayrıldı
telefonu kapatınca,
konuşurken gelen bi mesajı okudum ve kahkahalarla güldüm
artık umursayamıyorum 3-5 kişi haricindeki insanları
ne bileyim, 5 kişi ise bu liste
6. gelene mutlaka çıkış kapısı görünüyor
ben göstermiyorum
sanki farklı bir şuur düzeyi gibi düşün
kendileri görüyorlar
ne diyebilirim ki
bu hafta sonu hönönö içmeyi düşünüyorum
yarın istinye park'a gidemezsem
ders çıkışı barış'la sushi yemeyi düşünüyorum
veya yasemin'e gidip wii oynayıp eskiz yaparız
nasıl bilebilirim?
bilmiyorum
tüm bunları bilememek
içimde kelebekleri uçuşturuyor
tıpkı eskisi gibi
ve ben bunu seviyorum
tamamen yeni bir insan olma arayışında değilim
memnun olmadığım şeylerin listesini çıkaramam
memnun olduklarımın da listesini çıkaramam
rahat olmaktan memnunum mesela
bugün telefonda konuştuğum kişinin bir zamanlar sürekli şikayet ettiği şeyden memnunum
-plansızlığımdan
istemiyorum planlı programlı yaşamak
denesem de tek yaptığım planlarımı bozmak oluyor
sadece böyleyim işte
şampanya bardağında şarap içiyorum
şarap kokusu bir şey anımsatmıyor artık
eskisinden farklı olarak sanırım biraz alkolik olma yolundayım
ama az önce içtiğim ılık sütle bunu da dengelemişimdir bence
inandım
dün gece-sabah?- haven't met you yet dinleyip uyuyakaldım
ve sonra,
birkaç haftadır ilk defa,
rüyamda istemediğim hiçbir şeyi, hiç kimseyi görmedim

yalnız ne alakaysa şimdi aklıma bir şiirimsi geldi ama kimindi hatırlayamıyorum,
mısraları ise sadece dilimin ucuna geliyor
günün en büyük derdi olarak bunu seçtim gitti.