1oo

geçen bahar, yine iksv film festivalinde istanbul'la ilgili kısa filmlere gitmiştim. neredeyse hepsi sessizdi, son derece eskilerdi zaten çoğunlukla. inanılmaz derecede uzundu total süresi. ara yoktu elbette her zamanki gibi ve koltuklarımız maalesef ki en öndeki sıradaydı. ama nasıl da büyük bir ilgiyle izledim anlatamam.

bir ara barış'a dönüp "düşünsene, şu anda bu filmde gördüğümüz hiç kimse hayatta değil. hepsi öldü." demiştim. cidden, beni büyüleyen pek çok şey arasında başlarda geliyor bu mesele.

düşünsene, 100 küsur yıl önce bir film çekiyorlar ve o filmde arkada önde sağda solda gördüğün herkes ölmüş. kucaktaki bebekten, kameranın önüne geçmeye çalışan çocuktan tut da kenarda peçesinin altına gizlenmeye çalışan genç kız, sokağı süpüren amca, dükkanın önünde oturan dede. hepsi ölmüş.

o sokakların, denizin, meydanların üzerlerine başka başka katmanlar gelmiş. binalar, iskeleler ya bambaşka ya da tamamen gitmiş. oraları tasarlayan, yapılırken çalışan insanlar da yoklar artık.

hani resmen, hava bile aynı görünmüyor.

her şey değişmiş. tamamen değişmiş. belki arada bir kilise, bir sur parçası, bir kule, bir saray, bir cami ya da öyle bir şey kalmış. tek bekçilik yapanlar onlar.

mimar olacağım diye ölümsüzlüğün sırrını bulmuş gibi bir halim vardı bir aralar. benim yaptığım en küçük bir şey bile yaşadıkça ben ölmeyecektim -gibi. ne kadar naif, değil mi?



her şey ve herkes değişen tempolarda kaybolup gidiyorlar, söz gelimi 100 yıllık dilimi doldurunca ise tamamen yoklar. adeta bütün yaşam ortamlarını da alıp gidiyor bütün insanlar. bence çok çok çok ilginç. cidden.