bu da böyle bir anımdır

sene 90lardan bir sene, marmaris'te yazlığımız var o zamanlar. evimizin manzarası dahilinde ise mütemadiyen dansöz izleyebilme imkanı olan bir otel bahçesi ve abone isimli bir diskotek var. işte ben o diskonun yonca evcimik'e ait bir mülk olduğuna inanıyordum. neden o kadar ısrarla inandığımı bilmiyorum, ilkokul çağındaydım ve o kadar aptal olmamalıydım ama inanıyordum işte. hatta bir kaç defa anneme sormuştum "anne sence de orası yonca evcimik'in dimi bence öyle dimi??" diye ve o da en sonunda herhalde bıkmış ve "evet, olabilir" demişti. o yıl okul açıldığında herkese bunu son derece havalı bir şeymiş gibi anlatmıştım. herkesin ilgisini çekecekti, herkes etrafıma toplanıp dinleyecekti. kafamda böyle bir manzara vardı marmaris'ten istanbul'a dönerken. kimse etrafıma toplanmadı ama ben yine de herkese anlattım. kimsenin umurunda olmamıştı tabi. kime ne yonca'dan. ben yine sınıftaki en na-popüler ve inek kız olmaya devam etmiştim. serdar ortaç'lı defterim vardı. o zamanlar serdar ortaç'ın saçı uzundu.