hüsran

6 Ocak günü Alkım'da amaçsızca turlamaktayken Paulo Coelho'nun Işığın Savaşçısının Elkitabı isimli kitabına takıldım kaldım. Takılıp kalma sebebim büyülenmek, bayılmak vs değildi. Kitaplarında ışığın savaşçısı konsepti mütemadiyen geçiyor, tamam, beni üzmüyor bu bahis fakat kitap ismi olarak karşımda gördüğümde nedense çok itici geldi. Konusuna baktım, yine bir ilgi duyamadım. Sonra kendi kendime "Her şeye burun kıvırıyorsun, yeter artık" dedim ve kitabı almaya karar verdim. Birkaç gün önce aldım bu kitabı. Yazarın adı kitabın adından baskındı çünkü kafamda, son kararım bu yöndeydi.

Kitap, tam bir sayfayı doldurmayacak uzunlukta pasajlardan oluşuyor. Zaten köşe yazılarından yapılan bir derlemeymiş. 1997'den beri de varmış hatta bu kitap, algıda seçiciymişim herhalde, daha yeni fark edebildim. Sonuç şu ki, beğenmedim. Beğenemedim. Olmadı. Paulo Coelho gibi de gelmedi hatta, üzüldüm. Yine aynı güzel dil var, hatta tüm kitapta 2-3 sayfada da olsa dokunaklı diyebileceğim cümleler var. Ne var ki; beklediğim gibi yazarın adı kitabın adından daha baskın değilmiş, tam tersiymiş. Adından beklenilen kadarını veriyor. Boş vaatlerle kandırılmış gibi hissetmeye de gerek yok aslında. Diyeceğim şudur; kazara kişisel gelişim kitabı okumuş bulundum a dostlar. Hiç de sevmem. Okusanız bir şey kazanır mısınız bilemedim, öte yandan birkaç saat haricinde bir şey de kaybetmezsiniz. Zira çabucak okunuyor. Öyle bir şey bu da işte, yorum yapamıyorum. Ne de olsa Paulo Coelho'nun elinden çıkmış, elbet isteyen istediğini alır kitaptan diyeyim de hayat bayram olsun.

Benim umutlarım büyüktü tabi hayal kırıklığına uğradım ama aradan birkaç gün geçti ve artık atlattım, hemen yeni bir kitaba başlıyorum. 1 sene kadar önce bu zamanlarda almıştım, neden okumadığımı bilmiyorum. Bugünü bekliyormuş herhalde. Kişisel gelişim kitabı bana her şeyin altında bir işaret, bir yol gösterici aramayı öğretti bebişim. Işığın savaşçısıymışım ben. Evet.

Bu arada ne zamandır okuduğum kitaplarla ilgili dedikodu yapmıyordum. Bi rahatladım, iyi oldu.