nevroz?

çok uzak olmayan bir zamana kadar bir dostum bana sürekli "mutsuz olduğunda bunu kimsenin değiştirmesine izin vermiyorsun, bütün kapıları kapatıyorsun" derdi. sonra ben değiştim. izin verdim ve kapıları araladım. fakat hayatımda hiçbir şey değişmedi sanırım. belki de insanın 20 yaşından sonra değişmesi herhangi bir şey ifade etmiyordur. bilmiyorum.

11 ya da 12 yaşındayken bir gün bütün öğleden sonrayı ve geceyi pencereden bakıp havanın her değişimini yakalamaya çalışarak geçirdiğimi hatırlıyorum. bir ay kadar önce kendimi yine aynı şeyi yaparken buldum. aynı pencereden, kısmen aynı manzarayla. ama yine de havanın kararması ve bulutların sürekli yer değiştirmesi dışında pek bir değişim yakalayamadım.

bi de şimdi şey geldi aklıma, çocukken en sevdiğim oyuncağımı çok sevdiğim bir dostuma vermiştim 2009'un ekim ayında. çok uzun bir süre boyunca 2 kişiye o oyuncağı hediye etme eğilimim olmuştu ama başaramamıştım. sonunda birisine layık gördüğüme inandım lakin şu anda o oyuncağı özlüyorum. sanırım bu bir layık olma meselesi değilmiş. ani kararlarım ve ben hiç de iyi anlaşamıyoruz artık.