ulu orta sevgilisini anlatan kız

gülümsediği zaman heyecandan ellerim uyuşuyor, öyle bir gülümsemesi var. bana sırtını döndüğü zaman sarılmamı bekliyor. yanımdayken asla uyuyamayacağımı düşünüp duruyorum ama onun nefes alışını dinlerken aniden uyuyorum. birlikteyken onca saatin nasıl geçtiğini kesinlikle algılayamıyorum. görüşmediğimiz günlerin birer hafta etkisi ile geçmesini de algılayamıyorum. sırf onun varlığı yüzünden herkese olan sevgim durmaksızın artıyor. bir gün bir şey söyledi ve dünyada sahip olmadığım hiçbir şey kalmadığına inandım. başka bir gün başka bir şey söyledi ve yalnız kalma isteğimi, kimseye vakit ayıramayacağıma dair inancımı kaybettim. iki ayağımı birden yere basamamaya başladım ama hep bir tanesini yere sabitlemiş duruyordum. ta ki az önce "usulca öpen smiley yoktu, ondan çizdim" deyip ikimizin resmini yapıp bana gönderene kadar.

ben böyle bir insanı her gün bir önceki günden daha fazla sevmeyip ne yapabilirim ki? bence hiçbir şey.