öyle yani

uyandığım zaman kola ve sigara içmeyi çok seviyorum. ama annem kahvaltı etmeden sigara içmeme izin vermiyor. o yüzden gizli gizli içiyorum genelde. dilara'daysam uyandığımda şeftali suyu ve sigara içmeye bayılıyorum. bir defasında herkesten önce uyanıp dolapta şeftali suyu bulamayınca ne yapacağımı o kadar şaşırmıştım ki bi süre su içip sonra post it'e not yazıp evden çıkmaya kalkışmıştım. dilara basmıştı tam ben çıkarken.

günün ortasında uyumayı çok seviyorum.
gece uyumayı o kadar da çok sevmiyorum.
ama kışın saat 5 gibi eve geldiğimde yemek yiyip sızmaya bayılıyorum.
bazen eve gelirken birayla cips alıyorum. ilk biranın sonunda sızmaya bayılıyorum.

öyle çok deli şeyler yapmayı hiç sevmiyorum. eğer yaparsam sonunda mutlaka huzursuz ve depresif hissetmeye başlıyorum.

yanlış bir şey yaptıysam genelde aynı açıklamayla geliyorum karşımdakine: 'ama hayır diyemedim...'

bazen neden konuştuğumu hiç bilmiyorum.
bazen de hiç konuşasım gelmiyor.

kimi zaman tutup öylesine kritik lakin küçük görünen hatta belki de hiç görünmeyen bir şeye kırılıyorum ki, bir daha o insanı hiç affedemiyorum.

rüyamda bir defa birini gördüysem, artık hep görmeye başlıyorum.

rüyalarımın %85 gibi bir gerçeklik payı olduğu için aslında her zaman her şeye hazırlıklıyım.

sıkışık zamanlarda bir şeyler yapmayı deli gibi seviyorum.
birkaç dakika sonra evden çıkmam gerekirken, blog yazmak gibi. ya da her işimi bitirip tam çıkmam gereken saatte sigara yakmak gibi. uyumamın şart olduğu noktada birilerine mesaj atıp kendi kendimi kilitlemek gibi.

ben uyurken gelen mesajları hep unutuyorum.
ben uyurken beni arayan insanlara geri dönmeyi unutuyorum.
çoğu zaman çoğu şeyi unutuyorum.
küçük ve kimsenin hatırlamadığı şeyleri hatırlamayı tercih ediyorum.
ilginç oluyor.

taş yününe alerjim var, deliler gibi kaşınıyorum ve sesim kısılıyor ama şantiyedeki herkesin dalga geçtiklerini bilmeme rağmen bana 'mimar hanım' demeleri gizliden gizliye o kadar çok hoşuma gidiyor ki, hiç yoktan sorumluluk sahibi oluyorum.

kola içicem şimdi.