odile

böyle de bir şey vardı. iklimler'i tekrar okuyasım geldi. ne de güzeldi. herkesin kendini odile'de bulduğu, benim kendimi philippe'de bulduğum kitap. seviyorum çok.

"Hep kendine acımaya, kendini nasıl olmak istiyorsa öyle anlatmaya eğilim gösterir insan. Hele ben; bana yaptığın serzenişlerden biri de buydu. 'Kendine acıyıp durma' derdin bana. Ama mektupların var elimde, öylesine büyük bir özenle sakladığın o kırmızı defter var, bir zamanlar başladığım, sonra senin bırakmamı istediğin şu küçük günlük var. Bir denesem... Senin yerine oturuyorum. Mürekkep lekeli bu yeşil meşine elinin imgesi yapışıyor. Tüyler ürpertici bir sessizlik var çevremde. Bir denesem..."