kapıdan elimde 1 kilo dondurma ile girdiğimde, ruh halimi tahmin edip suratım toparlanana kadar bana ilişmeden sessiz sessiz oyalanan insan istiyorum evimde. ''bişey mi oldu? a valla bişey olmuş! noldu? moralin mi bozuk senin? proje mi? erkek meselesi mi?''. susuyorum ve birazdan çemkirerek yahut ağlayarak kaçacağım oradan. lütfen sükunet. illa ben mi söylemeliyim, bir elinde 2 kutu dondurma, bir elinde yenmiş küçük kutu dondurma çöpü olan bir benden nasıl bir ruh hali bekliyorsun ki zaten? tabi ki moralim bozuk, bi dur allasen.
o küçük kutudan sonra dondurma da yiyemedim ha, normal performansımda bir süre daha yemeye devam etmeliydim. krep falan yaptım ondan da yiyemedim. kahrolsun mide bulantısı, o dondurmalar krepler filan benim mutluluğum olacağdı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder