hani ben bazen yok facebookumu kapatıyorum yok buradaki her şeyi siliyorum filan ya, bu sadece hayatımdaki herkesi her şeyi aniden resetleme arzumun bir sonucu. ne birilerine sinirleniyorum, ne de bunalıma giriyorum. sadece aksiyonsuzluktan sıkılıyorum bazen de bu denli alenilikten bunalıyorum. tabi ki herkesi sıfırlayıp en baştan kontenjan açamıyorum. hayatıma giren çıkan belli. çıkmasını istemediğim insanlar ara sıra olmuyor değil ama bazen çıksın gitsin istediğim insan sayısı öyle artıyor ki sıkıntılar basıyor. yine de napalım kimseyi kovacak değilim deyip oturuyorum öylece. nihayetinde maksimum yapabildiğim sanal bir temizlik oluyor. sonra sakinleşince veya sıkılınca veya bejewelled blitz oynamayı özleyince hepsini geri getiriyorum. bunu gerçek hayatta yapabilseydim 1. temizliğimden sonra hayatımdaki insan sayısı %80 azalır, 2. temizliğimden sonra ise kimse geri gelmezdi herhalde. kimi kimi böyle olup nefes alışıma dahi uyuz oluyorum işte. gürültü oluyor gibi geliyor filan. ne tuhaf insanım.
küçükken sanal bebek alıp bazılarından sıkıldığımda özellikle beslemiyor ve yatağın arasına saklıyordum ki ölsün. ölürse yenisi mi doğuyordu bir şey vardı sanki. hay küçükken de küçükken ne bitmez çocukluğum varmış diye sinir oldum şimdi de mesela. çok canım sıkılıyor yahu. yapacak bin türlü işim var ve asla yapmaya yeltenmiyorum ve sorumsuzluktan kırılıyorum ve bunu karakteristikleştirdim resmen. karakteristikleştiremediklerimizden misiniz?
then i say yes, i feel wonderful tonight.
ali naber? hala sıkıntıdan blogumu okuyor musun? okuyorsan kap bi bira allasen. yahut bana manevi toffee nut gönder.
*ironi bonusu: bu şarkı tüm sevenlere gelsin http://fizy.com/s/188nce
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder