ilginç bir şekilde günden güne şuna inancım artıyor: hiçbir ilişki 'mutlu' değil. ne bileyim, mutlu olsa ve mutlu görünse bile mutlaka ilişkidekilerden biri bir şeyleri bir şekilde sorgulamaya başlıyor. kim kimi ne kadar seviyor, daha az mı seviyor daha çok mu seviyor neden o daha çok sevmiyor ya da neden daha az seviyorum gibi sorular uçuşuyor bir şekilde. eski sevgilinin sana yaptığını birileri de gün geliyor ona yapıyor. senin birilerine yaptığın şeyleri birileri gelip sana yapıyor. birisinin sana aşık olduğunu görüyorsun ama işte senin ona aşık olamayacağın tutuyor. birisine aşık oluyorsun ama hah! evet bildin. onun sana aşık olamayacağı tutuyor. hatta bazen hiç aşık olamayacağın ve sana hiç aşık olamayacak biriyle birlikte bulabiliyorsun kendini. neden?.. diyorsun belki, yine de kimbilir birkaç ay gidiyor o ilişki. hani bi umut, aşık olursunuz diye. çünkü çok iyi. biliyorsun olmadıysa olmuyor ki işte. şu bahsettiğim her durum için geçerli olduğunu bildiğin şu kuralın varlığına rağmen duruyorsun o durduğun yerde. bir adım bile atamıyorsun. veya o atamıyor.
çok fazla karışık.
karışık olmamalıydı.
şimdi hiçbir ilişkim olmadığı halde ben bile bunu sorgular gibi oldum bir an için. oysa ki benim tek derdim tasam, geçmişte yaşadığım bir şeylerin kirlenmeden kalması. ve bunu herkesi hayatımda tutarak yapmaya çabalıyorum. bazen başarıyorum, bazen saçmalıyorum.
bazen yaşadığım her şey için pişman oluyorum aniden. 22 yaşındayım, daha şimdiden 2 defa aşık oldum. ve son zamanlarda şunu düşünmeye başladım, bütün aşık olma haklarımı tükettim. ve kalmadı işte, bitti. yok. ilk defası gibi saf olmazsa nasıl o kadar güzel olabilir ki bir daha? bir anda bir şey olacak ve ikimiz birden saflaşacak mıyız? çok gerçek çok güzel bir aşk mı olacak aniden? hiç inanılır değil, farkında mısın?
bazen böyle kafam karışıyor işte. bilemiyorum hiç.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder