sıkıntı var.

bazen buraya bir şeyler yazmak istiyorum veya belki de yazıp bitiriyorum, sonra herhangi bir gizliliği olmadığına karar verip paylaşmaktan vazgeçiyorum. düşünsene, şu gördüğün konuşma potansiyelimin aslında daha bile fazlasına sahibim. 

git günlük yaz mı diyeceksin? haklısın. ama onu yapmayı yıllardan beridir ilk defa bıraktım. yine iyi değilmişim gibi bir görüntü yarattı bu dediklerim, aslında iyiyim. sadece tuhaf işte. yabancılaşma bu, başka isim bulamadım. bence yaz mevsimini hiç sevemiyorum. uzaklarda bir yerlerde olup, "istanbul'da olsaydım çok şahane zaman geçiriyordum" gibi bir inanca sahip olmak daha eğlenceliydi muhtemelen. uzaktayken de sıkılıyorum, buradayken de. şimdi bir de üzerine hala okul hayatı yaşıyorum, bunaltıcı değil de tam olarak can sıkıcı.

en mutlu edici olan şey belki de gidip o kadar zaman sıkıldıktan sonra istanbul'a döndüğümde hissettiğim "evdeyim" huzuruydu. garip bir şekilde asla tam olarak sessizlik olmaması, vapurun ara sıra varlığını hatırlatması, martıların ekstra kirli olması, sokağa çıktığında sen gittiğin sürede değişmiş 1-2 şeye rastlamak, insanları özleyip tekrar görmek, her ne kadar sıkıldığını iddia etsen de dinlenmek, bomboş olmak... güzel ki aslında. tamam, biliyorum. bunları inanarak söylüyor olsam bile şimdi gitsem 5 gün sonra sıkıntıdan öldüğümü söylerdim. 

itiraf etmem lazım, insanları veya belli aktiviteleri özlemek bana çok iyi geliyor. kimseyi özlemeseydim, kimseyi bu kadar sevmezdim. adım gibi eminim. işte şimdi bu başıma geliyor ve açıkçası biraz boğucu. dışarı çıkmak istemeyişimi kimsenin anlamaması ve sürekli telefonumun çalması boğucu. sürekli olmasa bile bana sürekli gibi geliyor. okula gitmek isteyip istemediğimden bile emin değilim. şu an sadece anlaşmayı para ile bağladığım için gitmekteyim. bilmiyorum işte blog. daha detaylandırma yapamayacağım. ne de olsa izleniyoruz. 

sonuç: her yıl, yaz boyunca zaman harcadığımı hissetmek benim kaderim sanırım.