obsesyon gibi

iki gün önce kuzenim başucumda duran kürk mantolu madonna'yı görüp "bunu mu okuyosun of ben bi daha para verseler okumam" dedi, çok sevdiğim bi arkadaşıma hakaret edilmişcesine üzüldüm.
dün vapurda karşımda oturan kadın inanılmaz derecede kendini kaptırmış kürk mantolu madonna okuyordu, telefonu uzun süre çaldı fakat kesinlikle duymadı. çok sevdiğim bir arkadaşımla yıllar sonra karşılaşmışcasına sevindim.

evet, kürk mantolu madonna ve birkaç başka kitap aktif olarak okumuyor olsam da mütemadiyen başucumda duruyor. seviyorum onları. bilmem. öyle.

bi defasında kitap almaya gittiğimde edebiyat dersi için istenilen kitaplardan en incesini alma çabasıyla boğuşan liseli bi kızla karşılaşmıştım. listede çalıkuşu, kürk mantolu madonna ve beyaz geceler vardı. bana hangisini almalıyım sizce diye sorduğunda verdiğim detaylı cevapla bile o kitapların hayatı boyunca okuyabileceği en güzel kitaplardan olduğu konusunda ikna edememiştim kendisini. fazla kalın olduklarında ısrarcıydı ve ben de fazla güzel oldukları konusunda ısrar ettikçe ağlama noktasına yaklaşmıştı. en sonunda sanırım kitapçı adam çalıkuşu'nun özeti gibi bişey vermişti kıza. kızın edebiyat öğretmeni benim edebiyat öğretmeni olduğum bir paralelde yaşıyordu bence. ben de olsam onları okusunlar isterdim.

bi de şöyle bi teorim vardı vaktiyle, belli bi yaş döneminde duygusal romanlara sardıysan kesinlikle duygu bulutu gibi bi insan oluyosun. eğer fantastik kitaplara sardıysan böyle daha bi duygusallıktan uzak oluyosun. her şey o belli yaş döneminde okunan kitapların türüne bağlı bence. inanıyorum. valla bak.

evet çocuğuma ejderha mızrağı filan okutmayı düşünüyorum. çünkü kötü örnek, örnek değildir. bunu asla unutma.



bugün peter pan izledim ben. bi de hook izledim.