çok değer verdiğim insanlara onları önemsemediğimi hissettirmişim. düne kadar bunu fark etmemiştim. fark ettiğim anda bunu düzelttim. aniden her şey çok değişti. eski bir huzuru geri almak gibi, hatta tam olarak eve geri dönmek gibi.
kaybetmedim kimseyi. zararlı çıkmadım. bu mart ayında 3 yıl önce dağılan şeyleri toparlamayı bitirdim. geç veya güç oldu mu, bir şey diyemiyorum. oldu ya işte, o yeter.
geçen gün birine "iyi ki varsın" dedim, bana "sen de iyi ki varsın, ben de varım" dedi. komik bir cümle olmakla beraber uzun zamandır duyduğum en anlamlı cümleydi. kişiye bağlı da olabilir, zamanlamaya bağlı da olabilir. bilmiyorum. pek de önemi yok bu köklerin zaten.
çok sevdiğim bir insana 1 yıldır, sadece çok sevdiğim için, kendimi apaçık göstermekten kaçıyordum. onun genel düşüncelerine, doğru ve yanlışlarına neredeyse hiçbir noktada uymadığım için korkuyordum. beni görünce gider diye. mart ayının başında aniden üzerime çöken yorgunluk, üzüntü ve hayal kırıklığı olmasaydı ona kendimi bu kadar çıplak gösteremezdim belki de. çok mutsuzdum, bir şeyleri gizleyecek halim yoktu. bir şeyleri gizleyen halimi sevdiğini düşündükçe de hiçbir zaman tatmin olamayacaktım zaten. 3 mart itibariyle benimle geç de olsa tamamen tanıştı. hala yanımda. eskisinden daha sıkı bağlarla bağlıyız. çünkü artık beni gerçekten sevdiğini biliyorum.
evet hala tuhaf şeyler olmaya devam ediyor, çünkü hayat devam ediyor. ve hep doğru şekilde devam ediyor. olması gerektiği gibi.
kalanlar ve gidenlerden, başlayanlardan ve bitenlerden çok memnunum.
nihayet.
5 yorum:
herkes cok acayip elemeler yasiyor bu ara
karalamalar da yaşanıyor oralarda galiba ama:)
bir kısmını üstümüze alalım mı ben ve ben :)
evet elbette :)
ben de sanırım
Yorum Gönder