çağrı atardık

bu aralar nedense mütemadiyen aklıma geliyor, eskiden çağrı atardık ya. insanların birbirlerine çağrı bırakarak haberleştiği günler vardı diye düşününce dumanla haberleşilen günler bile daha medeniymiş gibi geliyor.

düşünsene o kadar gariban sistemler geliştiriyorduk. misal, benim o zamanki sevgilimle şöyle bir sistemim vardı, 1 kere çağrı bırakırsak "nassın yaşıyo musun"/"yaşıyorum iyiyim", 2 kere çağrı bırakırsak "icq'ya gelsene", 3 kere çağrı bırakırsak "ben yatıyorum yalnız had iyi geceler", 7 kere çağrı bırakırsak "seni seviyorum" demekti. sefalete bakar mısın. seni seviyorum demenin en kötü yoluymuş herhalde o da. 7 çağrı. bi de bazen sevgi patlaması yaşarsa 21 çağrı filan bırakabiliyordu canım benim. 7'nin katları kadar ya hani. bir takım ilginçlikler. bir dönem de böyle geçti işte.

sonra o çağrı bırakma furyası ne ara bitti ben takip edemedim. ama ben o sevgilimden ayrıldıktan sonra bir daha hiç kimseye çağrı bırakmadım. en son marmaris'te sarhoşken bütün bir rehberime çağrı bıraktığımı hatırlar gibiyim. ardından neler yaşandı bitti saygısızca, bilemiyorum.

kontörüm olmadığı zamanlarda hala çaldırıp kapattığım insanlar olmuyor değil, fakat nihayetinde karşılıklı sesli iletişim yapılıyor.

bir de şimdiki zamanda asla aramalarıma cevap vermeyip sonra gördüğünde de geri dönmeyen bir arkadaşım var, aniden aklıma geldi de belki o, o çağda kalakalmıştır ve ben ona çağrı bırakıyorum sanıyordur. neden olmasın ki?

duman iyiydi duman.