ne zaman çok mutlu ve huzurlu olsam, mutlaka bunu kendi kendime bozuyorum.
hemen gidip bir şeye bakıyorum, bir şey dinliyorum veya ne bileyim işte bir şey izliyorum. sanki "bakalım cidden mutlu muymuşum" denemesi gibi, sapıkça bir şey biraz.
ve mutluluğumu bozamadıysam daha da ısrarla deniyorum, daha da emin olmak için. o kadar ısrarlıyım ki, nihayetinde bir şekilde moralimi bozuyorum.
ve sonra yine bir şey yapıyorum "gerçekten mutsuz muymuşum bakalım" diye denemek için. ve bu sefer de bir şekilde mutlu oluveriyorum.
sonra "hayatım yalan" diyorum ve gülüyorum.
ya duygusuzum -yani bütün duygularım çok feci yalan, ya da deliyim. ya da ikisi birden. henüz karar veremedim. bakalım gerçekten deli miyim? deneyelim mi?
bu deneylere harcadığım bilinçsiz eforu düşünsene, ne enerji.
sonuç: hendrix'ten geliyor, manic depression.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder