ps:

italya'ya gitme programları yaparken, film festivali haberini vermem üzerine benim teklifimi italya'dan ilginç bulan bir insanın varlığı beni çok mutlu ediyor. hem de bu insan festivalin geçen sene yine beraber gittiğimizde olduğu gibi rexx sinemasında da mevcut olmayışına benimle aynı raddede üzülecek kadar duyarlı ya, dün akşam sıkıca bir sarıldım kendisine.

kendimi evimde hissedeyim diye gecenin 2sinde bana annemin yaptığı ve benim sürekli ne kadar sevdiğimden bahsettiğim makarnanın aynısından yapan bir insanın varlığı ise beni apayrı mutlu ediyor. beni dizi açıp oyalamak suretiyle sinsice bu makarnayı yapıp sonra yanıma elinde iki tabakla gelen bu insan, mutluluktan ağlama sebebim oldu. "sen de olmasan hayat nasıl olacaktı?" dedirtti. duygusallaştığım anlarda benimle dalga geçmenin beni yatıştırmanın tek yolu olduğunu ne ara keşfetti, onu hiç bilemiyorum.