dini bütün sanrılarım ve ruhumdaki sakatlıklara dair bişey. içinde ölüm de var yalnız onu da söyliym (başlığı daha nereye kadar uzatabiliyoruz?)

ne zaman akşam ezanı okunsa hep iftar oldu sanıyorum. çok duygusalım iftar konusunda. iftar yemeklerini düşününce anneannemi özlüyorum hep. anneanne yazmak da ne tuhaf, anane bence o. anane yazıcam. anane de sanane ya da banane gibi oluyor ama, kısmet. sanki her şeyi imla kurallarına uygun yazıyormuşum gibi bunu niye ısrarla anneanne diye yazdıysam.

muhtemelen direk anane yazarsam anneanne olduğunu bilmiyormuşum da anane biliyormuşum sanırsınız diye yaptım. yapıyorum böyle şeyler bazen.

neyse. bi geyik vardı, birisi öldükten sonra odasına ya da bilemiyorum işte nereyeyse öldüğü gece oraya bir bardak su bırakılırmış da efendim ruhu daha yola çıkmadığı için o su lazımmış. ertesi sabah da "su azaldı tabi, bak gördün mü allahın işini" diye fütursuzca kendilerini ve etraftakileri kandıran teyzeler olurdu hep. bi kere teyzecim, her şeyden önce o su buharlaştı. onu bi bil. sonra da lütfen çoluk çocuğu böyle kandırma. yazık. hatta buldum, günah!

tabi ben ananem öldüğünde o saflıkla bu bilgiye inanıp, ananem sever diye odasına kola koymuştum. sabaha azalmadı diye de üzülmüştüm. sadece gazı kaçmıştı. yediğim sandviçin de yarısını bırakmıştım üstelik o da azalmamıştı. sabah "ananem yemedi bana bıraktı" gibi düşünüp dünden bıraktığım sandviçi yiyeyim demiştim ama kötü domates moral bozdu, yiyemedim.

bi de ölen kişinin odasında gece lambası yanardı bizde hep. yolunu bulsun diyeymiş.

nasıl batıl inançlı bi çevrede büyüdüysem artık... bazen acaba başka evlerde de böyle geyikler oluyor mudur diye merak ediyorum.

bir de dün gece acaba şimdi ölsem neler olur diye düşündüm. cenazeme geleceğini tahmin ettiğim insanları listeledim falan kafamdan. iyiden iyiye deliriyorum dedim uyudum sonra. ama biliyorum mesela bunu yapan insanlar var benden başka. yalnız değilim. ve etrafınızdaki tek deli de ben değilim. "ben ölsem bilmemkim üzülür mü napar ne der" diye açık açık bana soran da olmuştu, eminim yani o yüzden.

sonuç: evet, ölen insanların arkasından bu derece ruhsuz konuşmalar yapmamın çok çirkin olduğunu ben de fark ettim. ama merak ediyorum napiym. ananem olsa bana anlatırdı hem. kesin ikna edici bişey bulurdu. ben hala onun anlattığı masalları küçük çocuklara anlatıyorum mesela. çok seviyolar.

ananemi çok özledim ben.