evet, yine coelho okudum. neden her defasında içim bomboş kalıyor gibi hissediyorum? her kitabında böyle olmak zorunda mı?
blogu ilk açtığım zamanki ruh haline dönüverdim aniden.
ve sebepsizce aklıma çok çok uzun bir süre önceki bir günden bir kesit geldi. 2 arkadaşımla son derece sıradan bir şekilde kadıköy'de yemek yiyorduk. telefonumun diğer ucunda asla peşimi bırakmayan bir adam, yanımdaki sandalyede bana aşık olan başka bir adam ve benim baktığım her yerde görebildiğim bambaşka bir adam vardı. bu anının ziyaret sebebini bilmiyorum şu anda gerçekten.
11 Dakika, kafamda bir şarkıyla bütünleşti: ane brun-the fall.
bu şarkı ve bu kitap ruh ikizi bence.
kitabın kapağını kapattığımda sanki bir yıldır evinden çok uzakta, yalnız ve soğuk bir ülkede fahişelik yapan Maria değil de benmişim gibi geldi.
merhaba, ben iyi değilim.
2 yorum:
benim de okunacaklar listemde o.
aman hazal, şu anda bulunduğun ruh halinde sana hiç iyi gelmeyecek. şöyle de bi durum var, hazır bu ruh halindeyken okusan iyi olabilir. gün gelip de kafan temiz mutluluktan kırılır bi haldeyken okursan benim gibi çötönek diye kalırsın aeallleaaeah muhafaza.
Yorum Gönder