ay herkese kırılıyorum ama herkese. ne manyak bişey oldum.
bugün küçük bi çocuğa sakız verdim, çocuk aldı eline böyle açtı sakızın ambalajını filan evirdi çevirdi ve şu dialoğu yaşadık:
çocuk: istemiyom ben bunu.
ben: neden ama?
çocuk: istemiyom
ben: birine hediye edersin belki?
çocuk: ı ıh
ben: al bence?
çocuk: ...
ben: karpuzlu ama?
çocuk: istemiyom yaa
ben: peki... sen bilirsin...
5 yaşın altındaki bi çocuğa trip attım resmen. bütün erkekler aynı tribine falan girdim kendi kendime. kafayı yedim bence. ya da depresyondayım. barış dedi ki depresyondaymışım. bi de öyle dan diye "depresyondasın" deyince çok kırıldım be blog.
hayat zor.
yığınla işim var ama ben yarın son gemi'ye giderim mis gibi de olup dönerim bence.
eminönü'ne uyuz mu oluyorum yoksa seviyor muyum anlayamadım bi de. eminönü'ne karşı bile duygularımın karışık olduğu bir dünyada, hayat tabi ki zor olur. salak mıyım neyim.
daha da coelho okumam bi süre. of pof.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder