böyle mesela akşam dışarı çıkıcam diyelim, deliriyorum. kalktıktan sonra böyle yavaş yavaş hazırlanmak bi hayli keyifli geliyor ilk başta ama sonra bakıyorum zaman geçmiyor. saat 3 olduğu zaman çıkasım geliyor. öte yandan 7de olmam gereken yer için 3te çıkmam çok saçma. sonra böyle duştan çıkıp mal gibi oturuyorum. aynı şimdi olduğu gibi.
hazır bi şekilde aptal gibi dolaşmaktan hiç hoşlanmıyorum, hatta kadıköy anadolu ağzıyla: darlanıyorum.
şimdi mutlu olayım diye bütün banyo ürünlerimi özenle seçerek uzun bi duş yaptım. çilekli duş jeli ve muzlu şampuan beni sevindirdi, kendimi fondü gibi hissediyorum şu anda. yine de gerginim.
bi de biliyorum kendimi, bu kadar erken çıkayım vs gerginliğine rağmen yine de 7de orada olamıcam. kesin geç kalıcam. böyle bi de o son anın paniğini yaşatıcam kendime illa ki.
son dakikada plana dahil olan insanları da sevmiyorum mesela. her nedense hayatımda sadece başbaşa vakit geçirmek istediğim birkaç kişi var. onlardan biriyle plan yaptıysam, başkası/başkaları gelince susup oturuyorum, trip atıyorum sanıyolar. ya da daha kötüsü, hiç susmuyorum. hep ben konuşuyorum. anılarımı falan anlatıyorum. yaşlı teyze gibi.
bi de yemek yiyemiyorum böyle durumlarda. duştan çıktığım gibi hemen evden çıkayım istiyorum. yemek yiyince pisleniyorum gibi geliyo, içime çöp atmışım ve aniden bin kilo olmuşum gibi.
şu anda ne giyeceğimi bile bilmiyorum.
kendimi yordum blog, kendimi yordum.
beynim çöktü.!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder