home wreckers

how i met your mother'ın yayınlanan son bölümünde ağlayan insanım. meslek aşkı mı dersin, duygusallık mı bilmem.

tam geçen hafta "yeter artık bıktım daha da izlemem" demişken, bu hafta beni kendine tekrar bağladı.

son dakikalarında aklıma life as a house* isimli filmden şu cümleler aktı hatta:

i always thought myself as a house. i was always what i lived in. it didn't need to be big. it didn't even need to be beautiful. it just needed to be mine. 

*